Mý-mý-mý-mýýýývatn
Mmmmm.. I'm a happy camper today. Vel útsofin, vel vakin, úthringingarnar í vinnunni sem áttu að vera svo hræðilegar.. urðu bara minnsta mál, södd eftir góðan hollan hádegismat og gæði mér á uppáhalds kökið mitt (gullróta ofcourse!) með nýjan kjól í poka. Ætlum að taka helgina rólega. Láta dekra við sig í klappó og jafnvel kíkja í efnisbúð og dunda sér við að sauma ekkva fallegt. Erum nefnilega rétt að jafna okkur eftir mývatn og kórstefnuna. Rétt tæplega búin að vinna upp svefntapið, raddböndin eru að mýkjast og
"HOT LIP" er loksins farin að láta lítið fyrir sér fara.
Lögðum af stað kl 11 á fimmstudagsmorgni fjórar bleikar skvísur og það fór fram hjá
ENGUM hverjir voru þar á ferð. Reyndar þeir sem ekki voru á leið á mývatn eða þekktu til gætu kannski hafa miskilið aðeins... Stór svartur amerískur Durano með lituðu gleri merktur "sopranos".. hmm.. somethings going down tonight?!

Playlistinn foxy ladies roadtrip sló í gegn (fammmmme!) , skemmti og hélt okkur vakandi (eða allavega okkur í framsætunum!). Borgarbarnið lærði hvernig á að þekkja kinda og svínahlöður í sundur, hvenær hún er komin á heiðina („stóru gulu prikin“) og þótti útsýnið einstaklega fallegt á
„skólavörðuholtinu“. Þegar svefnpurkurnar afturí vöknuðu til lífs hófst mikil vinna að fara yfir og setja saman sönghefti fyrir ferðina. Voru í vandræðum að tæknilegasti bíll á kringlunni (sem er meira að segja er með dósaopnara) bauð ekki upp á að hefta blöð. Ég bauð þeim
„pappanælur“, þær afþökkuðu pent.. skil ekki afhverju. Sjö og hálfum tíma seinna og þremum stoppum seinna voru bleiku soprano‘s mættar á mývatn. Tjölduðum fellihýsinu á no-time og flýttum okkur að koma okkur fyrir svo hægt væri að komast í nammið fyrir æfingu. Ekkert droll og beint á æfingu upp í Skjólbrekku og tónleikar strax á eftir. Eftir að kórarnir fengu að rispa upp raddböndin eftir langan túr um landið var haldið beint í jarðböðin. Þreyttir litlir kroppar slökuðu á í góða veðrinu, með bjór í hönd (já ofan í lóninu!! Snilld!) og sungu íslenskar perlur saman, fátt sem jafnast á við það. Þegar leið á kvöldið var keppnisskapið farið að gægjast upp og menn þurftu að sýna í hvað þeim (og þeirra kór) býr... fílan auðvitað kom, sá og rústaði (
maseltov!). Ekki alveg að gera sig að vera í pínku litlum búningsklefa með 500 (vel tippsy miðaldra)konum sem voru að komast í fyrsta mæðraorlofið sitt á árinu... úff.. hringir enn í eyrunum! Lúnar skriðum við upp í fellihýsi, beint í nammið og héldum fyrir hvor annarri vöku með svefngalsa og hláturköstum [Hver hefði haldið að sprautu rjómi gæti orðið svona ógeðslega fyndinn?! ].
Föstudagur: Klukkan 8.30 hringir vekjaraklukkan hennar Hönnu. Menn ekki alveg sáttir við það, enda bara búnir að fá kannski helminginn af sínum nauðsynlega 8 tíma svefn. Hlaupið niður fjöll og firði til að komast á klóið, gúffað í sig skyrr og beint á æfingu með 200 mans í pínku litlu íþróttahúsi, standandi á bekkjum sem voru örugglega geymdir allt síðasta ár í fjósinu við hliðiná! Úff.. lyktin... I‘t wasn’t pretty!

Stanslausar æfingar allan daginn þar sem einn hópurinn fékk mestu skammirnar.. hmm.. ætla ekkert að nefna hverjar það voru! :) Beint eftir æfingu þurfti að bruna út á tjaldsvæðið, ná í lopann og beint út í dimmuborgir og syngja fyrir sjónvarpið. Ómáluð, ógreidd og „lærði“ lagið fimm mínútum áður.. já litli álfurinn reyndi að vera eins aftarlega og hann gat og stóð fyrir aftan hávaxna fólkið! Hehe. Fengum 5 mínútúr í pásu til að æfa lögin okkar (fyrir tónleika nr 2), borða og síðan mæta aftur niður í dimmuborgir fyrir lopapeysu tónleikana. Hressandi að sitja í 3 tíma í rigningu, í ullarbol, flíspeysu, ullarpeysu OG anorak með húfu, trefill og vettlinga... og SAMT að frjósa. Hressandi!
Laugadagur: vakin allt of snemma, morgunmatur, æfing með 200 manna kór, hljómsveit og einsöngvurunum (ekkert heitt þarna inni.. ekki neitt!), hádegismatur, æfing, tveggja mínútna sturtupása og mæting upp í FJÓS í hátíðarkvöldverð.

Fjósakaffi sá um að hýsa okkur og matinn, gat horft á mömö vera mjólkuð meðan ég gæddi mér á brodd-köku í eftirrétt. Þetta fannst borgarbarnið ansi merkilegt. Veit meira að segja núna hvað broddur er... mæli ekki með það sé borið fram í kökuformi.

Samsöngur fram á nótt (alltaf verið að sýna sig) og eftirparty á tjaldsvæðinu. Vorum búin að vera úti í 10 mín (meira að segja bara hálfur hópurinn mættur), vorum að stilla upp kubb þegar það var KVARTAÐ yfir hávaða! Hahahaha. Þetta fannst okkur fyndið. Vorum ekki einu sinni byrjuð að vera með „lætin“, klukkan varla orðin 11 og næst yngsti meðlimurinn var örugglega sá sem var með mestu lætin hehehe (greinilega ekki nógu gott uppeldi hjá okkur). Partyið fært inn í fellihýsi með skátastemmningu og sungið fram á nótt.
Sunnudagur- tónleikadagur: Orðnar vanar að vakna fyrir skrípó, gúffa í sig morgunmat og beint út í íþróttaheimili. Æfðum til hádegis og biðum svo að eilífu á hörðum bekk í sundlauginni til þess að fá að æfa prógrammið okkar... ekkva skipulagsrugl... hefðum alveg geta notið tíman í eitthvað viturlegra eins og smá lúr! Ekkert við því að gera, beint í tjaldið, í kjólinn og meikið smellt á. Sungum Schubert af sannfæringu, fórum létt með fúguna og kann núna allt stykkið utanbókar og tek að mér að syngja búta í veislum fyrir þá sem vilja. Tilfinningin við að stíga af sviðinu, allt erfiðið búið og ekkert nema gleði (og reyndar 7 tíma keyrslu) eftir. Fórum beint í böðin og Schubert greinilega svona ánægður með frammistöðuna að hann sá til þess að við fengum besta veður sem hægt væri að biðja um á sömu sekúndu og við settumst ofan í lónið.

Sátum í blíðu og drukkum ískaldan bjór meðan sólin sleikti líkamann eftir vel unnin dag... ahhh.. ekkert betra en það! Við sem vorum degi lengur í stað þess að flýta sér í bæinn um miðja nótt settumst á „gamla barinn“, fengum okkur franska pönnuköku, bjór og stærstu og feitustu súkkulaðiköku sem þú getur ímyndað þér (með rjóma)! Party í búðstaðnum og farið snemma í háttinn til að geta lagt af stað í bæinn á skikkanlegum tíma.
Mánudagur: Pakkað, borðað, fellihýsið smellt saman og upp á krók kviss, bamm, búmm! Vorum einstaklega stoltar af okkur að gera þetta hjálparlaust... girl power! Slóum met í keyrslu á leiðinni heim, 1 alvöru stopp og 2 stutt pissustopp. Uppgötvaði að ég get prjónað í bíl og kláraði vestið upp að mynstri. Tíminn leið svo hratt að ferðin milli akureyrar og reykjavíkur tók ca klukkutíma (í minni).
Einstaklega vel heppnuð ferð með yndislegu fólki og ekki annað hægt að segja en það séu forréttindi að fá að vera með í slíku. Takk krakka mínir!
ps. Ætla að koma þeim skilaboðum á framfæri til skipuleggjendur á mývatni að það var ekki besta hugmynd í heimi að sörvera baunabuff tveim tímum fyrir tónleika... fer ekki vel í magann á mörgum.. og bara takmarkað hvað maður getur haldið brosinu gangandi þrátt fyrir mikinn fnyka!! :)